Jestem sobie BABCIĄ
Zwykłą, prostą, wiecie...
Takich babulinek
Coraz mniej na świecie.

Kilka klas skończyłam,
Czytać, pisać umiem.
Obecnego świata
Szczerze nie rozumiem.
W domku mam radyjko,
Telewizji wcale.

Kiedy wracam w progi,
Pana Boga chwalę.
Niech będzie pochwalon
Jezus Chrystus! - wołam.
I wodą święconą
Dotykam do czoła.
A "zostańcie z Bogiem"
Na wychodne powiem.
Tylko w sumie komu?
- Czasem się pogłowię.

Bo samotna jestem.
Męża pochowałam,
Gdy o lat dwadzieścia
Mniej na karku miałam.
Mam dwóch synów, córkę
I wnucząt siedmioro,
Ale oni wszyscy
Mają mnie za chorą.
Lecz nie o fizyczne
Zdrowie tutaj chodzi.
"Moherowy beret"!,
Wołają mi młodzi.
...

To krótki fragmencik na zachętę.  Całość wiersza można przeczytać na Fb autorki, gdzie gorąco zaprasza TU:

Od autorki: Ściskam wszystkie babcie. 🤗 Izabela Potęga
Potęga Boga!

Nie jestem też babcią.  Zapraszam do wysłuchania najnowszej audycji, w której opowiadam nieco o sobie: https://www.radiomaryja.pl/.../czas-wzrastania-potega.../